郝月如師公

เฮ่า เยว่หรู (郝月如, Pinyin: Hǎo Yuèrú) เป็นผู้สืบทอดมวยไท้เก๊กสกุลอู่จากตระกูลนักมวยแห่งเมืองกว่างฝู่ (广府, Pinyin: Guǎngfǔ) อำเภอหย่งเหนียน (永年, Pinyin: Yǒngnián) มณฑลเหอเป่ย์ (河北, Pinyin: Héběi) เกิดในปี ค.ศ. 1877 และถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1935 บิดาของเขาคือ เฮ่า เว่ยเจิน (郝为真, Pinyin: Hǎo Wéizhēn) ผู้สืบทอดมวยไท้เก๊กสกุลอู่รุ่นที่สาม

เฮ่า เยว่หรู (郝月如) เริ่มฝึกมวยไท้เก๊กกับบิดาตั้งแต่วัยเยาว์ ชีวิตประจำวันผูกพันอย่างใกล้ชิดกับการฝึกฝนเชิงมวย ต่อมาได้มีโอกาสใกล้ชิดกับ หลี่ อี้อวี๋ (李亦畬, Pinyin: Lǐ Yìyú) โดยเฝ้าสังเกตการฝึกมวยและรับฟังคำอธิบายด้านหลักการของมวยไท้เก๊ก ทำให้เกิดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทั้งในด้านหลักมวย โครงสร้างร่างกาย และการนำไปใช้ ภายใต้การถ่ายทอดที่เป็นระบบและเคร่งครัดจากบิดา ประกอบกับการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องของตนเอง เขาจึงค่อย ๆ สร้างความเข้าใจที่ครบถ้วนและมั่นคงต่อระบบของมวยไท้เก๊กสกุลอู่

ในช่วงวัยผู้ใหญ่ เขาเคยประกอบอาชีพด้านการค้า ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของบิดา เขาได้รับเชิญจากสำนักกั๋วซู่ (国术馆) แห่งอำเภอหย่งเหนียน (永年) ให้สอนมวยไท้เก๊กสกุลอู่อย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1928 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักศิลปะการต่อสู้แห่งอำเภอหย่งเหนียน รับผิดชอบด้านการสอนและการสืบทอดศิลปะการต่อสู้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1930 เขาได้รับเชิญไปสอนมวยไท้เก๊กสกุลอู่ ณ ศาลสูงสุด กรมงบประมาณ (ซึ่งต่อมาเป็นกระทรวงการคลัง) และมหาวิทยาลัยจงเยียน (中燕大学, Pinyin: Zhōngyàn Dàxué) ณ เมืองหนานจิง (南京, Pinyin: Nánjīng) ส่งผลให้มวยไท้เก๊กสกุลอู่แพร่หลายในแวดวงราชการและสถาบันการศึกษา

ในบั้นปลายชีวิต เขาพำนักอยู่ที่เมืองหนานจิง (南京) เป็นหลัก ทำหน้าที่สอนและเรียบเรียงองค์ความรู้ด้านมวยไท้เก๊ก เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1935 เขาถึงแก่อสัญกรรมด้วยอาการป่วย ณ เมืองหนานจิง สิริอายุ 59 ปี

เขาเป็นผู้ที่มีทั้งพื้นฐานทฤษฎีเชิงมวยที่ลึกซึ้งและประสบการณ์ภาคปฏิบัติที่มั่นคง ให้ความสำคัญกับการตรวจสอบซึ่งกันและกันระหว่างหลักมวย โครงสร้างร่างกาย และการนำไปใช้จริง ในฐานะผู้สืบทอดมวยไท้เก๊กสกุลอู่รุ่นที่สี่ เขาได้สืบต่อระบบจากบรรพชน และมีส่วนสำคัญในการพัฒนาความเป็นระบบด้านการสอน การจัดระเบียบทฤษฎี และการเผยแพร่ ส่งผลให้การสืบทอดในรุ่นถัดไปมีรากฐานที่มั่นคง

หัวใจสำคัญของมวยไท้เก๊กสกุลอู่ 《武式太极拳要点, Pinyin: Wǔshì Tàijíquán Yàodiǎn》 เป็นงานเขียนที่เขาจัดทำขึ้นเพื่อรวบรวมหลักการแก่นของมวยไท้เก๊กสกุลอู่อย่างเป็นระบบ เนื้อหาครอบคลุมโครงสร้างท่าทาง หลักการใช้แรง และประเด็นสำคัญในการฝึกปฏิบัติ ผลงานอื่นของเขายังได้แก่ โครงสร้างการจัดท่ามวยไท้เก๊กและการฝึกผลักมือ 《太极拳行架与推手》, ระเบียบวิธีการฝึกผลักมือสิบห้าประการ 《十五种推手方法》 และ ประสบการณ์เชิงวิชามวยของเฮ่า เยว่หรู 《郝月如拳学经验》